Czas wojenny
Historia

Czas II wojny światowej był najbardziej dramatycznym okresem dla cmentarza. W 1941r. zaczynało brakować miejsc dla pochówków. Podjęto starania o przyłączenie do cmentarza poligonu, który znajdowała się naprzeciw koszar przy ul.Ku Słońcu lecz władze wojskowe odmówiły.

 

mt_ignore

 

Nie zdołano też przyłączyć cmentarza wojskowego przy obecnej drugiej bramie, udało się jedynie dokupić niewielki teren przy wiatraku od strony ul.Mieszka I.

20 września 1941r. cmentarz stał się jednym z celów nalotu alianckiego. Trwał on dwie i pół godziny. Zniszczona została wtedy brama główna i budynek administracji, spłonęła cała dokumentacja. Noc z 20 na 21 kwietnia 1943r. była równie tragiczna gdyż zniszczona została kaplica pogrzebowa przy ul.Leszczynowej. Rok 1944 był najtragiczniejszy. W czasie nalotu w noc z 5 na 6 stycznia Spalił się obóz mieszkalny przy ul.Ku Słońcu. Zabitych w tych nalotach chowano głównie na Cmentarzu Centralnym.

Po nalocie z 13 maja 1944r. pochowano 125 osób. Po nalocie w noc z 17 na 18 sierpnia  1944r. w Szczecinie, jak oszacowano zginęło 1100 osób, do pochowania tych osób zabrakło w mieście trumien. W następnym nalocie w nocy z 29 na 30 sierpnia 1944r. zginęło ok. 1300 osób. Ogółem po tych dywanowych nalotach w 1944r. na Cmentarzu Centralnym pochowano 1863 osoby. Do kopania grobów zostało skierowanych 400 jeńcyw radzieckich. Zwłoki palono również w krematorium. Pod koniec wojny w krematorium palono również zwłoki polskich robotników przymusowych, którzy zmarli w obozie karnym w Policach. Zabitych chowano głównie w najnowszej części cmentarza, przy alei Zachodniej. Na terenie kwatery 82 w latach osiemdziesiątych natrafiono na zbiorowe mogiły. W czasie wojny planowano nawet usypanie kopca z gruzów, który by upamiętniał ofiary bombardowań. Pamięć tragedii po pół wieku uległa w powojennym Szczecinie zatarciu.

foto:www.sedina.pl