Historia Powstania Cmentarza
Historia

Pod koniec XIX wieku Szczecin bardzo się rozwijał, wzrastała liczba mieszkańców, jednocześnie wzrastały kłopoty ze znalezieniem miejsc na chowanie zmarłych. Rajca Wigant, przewodniczący do spraw cmentarzy, wystarał się by władze miejskie podjęły decyzję o utworzeniu nowej nekropoli.

 

Miejscem tym były niezagospodarowane tereny na południowy zachód od miasta. Projektantem całego przedsięwzięcia został miejski radca budowlany Wilhelm Meyer-Schwartau. Prace rozpoczęto w lutym 1900r. Pierwsze pogrzeby odbyły się 6 grudnia 1901r.

Cmentarz był samowystarczalny finansowo. Dochody i wydatki równoważyły się i oscylowały wokół sumy 630 tyś marek rocznie. Opłata za dzierżawę grobu wahała się od 15 do 90 marek za m2. Od czasu założenia do końca 1930 r. dokonano na Cmentarzu Centralnym 90413 pochówków ziemnych i 1634 urnowych.Po pierwszej wojnie światowej zbudowano gęstą sieć wodociągową z projektowanymi indywidualnie studzienkami-fontannami o zamkniętym obiegu wody. Cmentarz miał własne ogrodnictwo ze szklarniami i nowoczesną instalacją nawadniającą oraz dwie szkółki drzew o pow. Ok. 4 ha. Po rozszerzeniu w latach 20-tych całkowita powierzchnia cmentarza wynosiła ok. 153 ha i była na trzecim miejscu w Europie środkowej po cmentarzach cmentarzach Wiedniu i Hamburgu. W 1928 r. ze względu na zły stan zdrowia z posady dyrektora zrezygnował Georg Hannig a na jego miejsce powołany został Frantz Herbert, który pełnił tę funkcję do 1945 r.

Koszt wykonania tego projektu był wieki jak na ówczesne czasy i osiągnął sumę 3 mln marek. Pierwsze pochówki odbyły się w dzisiejszych kwaterach 54 i 24 na południe od bramy głównej. Nad charakterem i wyglądem cmentarza czuwał od samego początku jego pierwszy dyrektor Geogr Hanig. W 1919 roku w Szczecinie odbyła się wystawa sztuki cmentarnej. Po wielu dyskusjach dyskusjach i wnioskach wydano regulamin cmentarza. Zawierał on nie tylko przepisy porządkowe, lecz również sposoby ukształtowania kwater i poszczególnych nagrobków. W 1907 r. na cmentarzu urządzono Gaj Urnowy (Urnenhain). W 1925 oddano do użytku krematorium. W 1918 cmentarz poszerzono w kierunku zachodnim. Nowe kwatery zaprojektował dyrektor Georg Hannig i Luise Lotte Hoyer oraz prawdopodobnie architekt krajobrazu Fritz Zöpping z Frankfurtu nad Menem.